قَدْ سَمِعَ اللَّهُ ۱۳۷۲ اَلْجُمُعَة
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ﴿۱﴾
به پاکی یاد میکنند اللّه تعالٰی را آنچه در آسمانها است و آنچه در زمین است پادشاه است نهایت پاک است غالب است باحکمت است ﴿۱﴾
ربط: این سوره با سوره پیش از چندین وجوه است وجه اول آنست که در آن سوره ذکر زیغ دلهای یهود بود در این سوره ذکر اثر زیغ آنهاست - وجه دوم اینکه در سوره پیش ترغیب به جهاد بود در این سوره زجر به مانعین جهاد است -
دعویٰ این سوره: رد بر سه دعویٰ یهود است با رد بر شرک فی العلم و التصرف و برای آن نه اسماء حسنیٰ را ذکر کرده است -
خلاصه سوره:
اول ذکر توحید با تسبیح است باز صدق رسول در سه آیات است باز رد بر دعویٰ یهودیان است که با فخر میگفتند ما علماء هستیم و شما امیان هستید جواب آن در (۵) است که عالم بدون عمل مانند خر میباشد - دوم رد بر دعویٰ دوم است آنها فخر میکردند که ما اولیاء اللّه هستیم جواب داده شد در سه آیات به دعوت مباهله - سوم فخر کردن ایشان بود با یوم السبت جواب داده شد به ذکر عظمت روز جمه با خطبه و صلوٰة - باز ترغیب است به کسب حلال بعد از فارغ شدن نماز روز جمعه و ترغیب به شنیدن خطبه است و ترک کردن مال و تجارت وغیره دنیا -
[۱] در این دعویٰ توحید است با ذکر تسبیح و در تسبیح با این تعبیر خاص اشاره است که اللّه تعالٰی مَلِک است پس برای اصلاح رعایا (که این امت است) رسول آخری را فرستاد و قُدُّس است یعنی بر او اعتراضی نیست با تشبیه کردن علماء بدون عمل با حمار و (عزیز) است نمی ترسد از دعوی ولایت کسی به دروغ و (حکیم) است به مقرر کردن روز جمعه برای عبادت خاص -