تَبَارَكَ الَّذِي ۱۴۳۰ نُوْح
إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿۱﴾
به تحقیق ما فرستادیم نوح علیه السلام را بسوی قوم او که بترسان قوم خود را پیش از آنکه بیاید به آنها عذاب دردناک ﴿۱﴾
ربط: این سوره به سوره پیش از چندین وجوه است وجه اول این است که پیش تخویف اخروی ذکر بود در این سوره تخویف دنیوی را ذکر میکند - وجه دوم این است که در سوره ملک دعویٰ ذکر بود و اتباع رسول و باز تخویف اخروی ذکر شد حالا طریقه دعوت را ذکر میکند - وجه سوم این است که در سوره ملک اثبات توحید با دلایل عقلی بود باز اثبات رسالت بود و تخویف اخروی ذکر شد حالا دلیل نقلی را از نوح علیه السلام ذکر میکند -
دعویٰ این سوره: بیان طریقه دعوت الی اللّه و تشجیع بر دعوت است به همراه تخویف دنیوی با واقعه نوح علیه السلام -
خلاصه سوره:
اول، دعوت نوح علیه السلام به سه اوامر است و دو نفع آنرا ذکر کرده است پس پنج امور شدند در (۴،۳،۲،۱) - مخالفت قوم او به پنج طریقه در (۷،۶) - سوم کیفیت دعوت به اعتبار وقت و با اوصاف با پنج وجوه در (۵) و (۹،۸) - چهارم ترغیب به توحید (به استغفار) با پنج نعمت در (۱۲،۱۱،۱۰) - پنجم اثبات توحید با پنج دلایل عقلیه از (۱۴) الی (۲۰) - ششم دشمنی کردن قوم او با او با پنج طریقه از (۲۱) الی (۲۴) - هفتم دعوت قوم او به عبادت پنج معبودان (ماسوای اللّه) در (۲۳) - هشتم دعاءِ شر (دشنام دادن) به قوم که مشتمل بر پنج امور است در (۲۸،۲۷،۲۶،۲۴) و در میان سبب عذاب دنیوی و اخروی ذکر شد در (۲۵) - دعا مغفرت برای پنج اشخاص در (۲۸) -
[۱] اولین رسولی که رد میکند بر شرک مشرکان نوح علیه السلام است (أَنْذِرْ) انذار ترس دادن از عذاب است به سبب انکار توحید پس معنی انذار اینکه دعوت توحید را بکن به همراه تخویف از عذاب (عَذَابٌ أَلِيمٌ) به عذاب دنیوی و اخروی هر دو شامل است و آمدن عذاب مشروط است به شرط انکار کردن -